تبليغاتX
::. black.pearls .::

black.pearls

: درباره وبلاگ

 

می تونستم با تو باشم ....
مثه سایه مثه رویا....
اما بیدارم و بی تو ....
مثه تو ، تنهای تنها ....


 

: منوی اصلی

 

صفحه نخست
آرشیو وبلاگ
 

 

: نوشته های پیشین

 

مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
دی 1385
آذر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
اردیبهشت 1385
فروردین 1385
اسفند 1384
بهمن 1384
دی 1384
آذر 1384

 

: پیوندها

 

بهترین موزیک ها و برنامه های جدید دنیا
اشعار رضا صادقی
مرغ عشق
دريايی از آتش
عشق یعنی مولانا
آسمان ابری

 

: موسیقی

 

Sattar - the Last Endeavor
Sattar - Outfit

 
 
 

     

| +| نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1385 توسط مروارید  |   |  ارسال به دوستان
 

                     

 شبی تار و سیه و آرام

 

              در پسش چشمي و

 

                     اشكي بي سرانجام

 

آهي از عمق دلي و

 

                 صدايي چون شكستن

 

شبي تار و سيه واما

 

        در گوشه اي برق چشمي ناكام

 

 

 

اين چه آهيست

 

            كه ميسوزد جگرم را

 

از براي چيست

 

          

                 كه مي اندازد سرم را

 

در پي كدامين

            

            ناكرده گناهيست

 

 

كاينچنين عاجز  كرده است

                              پيكرم را

 

وين جه كاريست

 

             كآخرش باشد پشيماني

 

آه و افسوس وفغان

 

      ودست كه نرسد به هيچ گريباني

 

وين چه راهيست

 

             كزبدايت ندارد انجامي

 

                              

                             جز نابساماني

 

واي بر من

 

        واي بر من

 

                    كه فرجامم شد

                             

                             گريز از زندگاني

 

                         

 

 

ميدانم كه تو

 

    الان در فاصله اي دور

 

جايي كه

 

    آسمانش قلب است

 

                  و خاكش دل

 

مرا به تصوير ميكشي

 

              وبا زبان محبت

 

                            به من مي انديشي

 

 

 

 

اي هميشه بي وفا

 

                  اي عهدبسته با جفا

 

سنگين قلب بي طپش

 

                   اي سراسر رشك وريا

 

اي تمام هستي ام

 

                    دست و پا تو بستي ام

 

اي سرود زندگي

 

                    اي شروع بردگي

 

اي تو بيداري  تو در خواب

 

                  بي تو قلبم هيچ ندارد تاب

 

اي تو مستي و توهوشياري

 

                    اي شراب لعل فام وناب

 

نظري كي

                 نظري كن

                                  گوشه چشمي

 

                                          تفقدي كن

 

بر من مسكين بي مسكن

 

                          اي شاه

 

                                   نظري كن

 

 

                      

 

دلم ميخواد دوباره باز

 

                   دست به قلم بيارم

 

مثل شباي باروني

 

                  غزل  غزل ببارم

 

دلم ميخواد پر بگيرم

 

              از اين پايين تا آسمون

 

برم اونجا  روي ابرا

 

               شاخه اي گل بكارم

 

آسمون قلبم رو

 

               روي هوا من بكشم

 

آره ميخوام از اين هوا

 

                يه كم خجالت بكشم

 

ستاره اي پرنور وناز

 

                از آسمونم بچينم

 

آره شايد منم بخوام

 

               طعم عشق رو بچشم

 

صد بار بهم ثابت شده

 

                آخره عشقا كلكه

 

بيچاره دل نميدونه

 

               اين دنيا همش ننگ و لكه

 

ميخواد پر بگيره بره بالا

 

                       بره تا اوج آسمون

 

حتي  اينم نميدونه

 

              كه آسمونم بازي چرخ و فلكه

 

بهش ميگم بشين بابا

 

              اين دفعه رو بيخيال شو

 

جون اونكه دوسش داري

 

               اين ور و اون ور باز ندو

 

بزار  داريم  اين روزگارو

 

                يواش  يواش سر ميكنيم

 

تورو خدا دوباره باز

 

              توي اين قفس نرو

 

ميخوام بازم با قلمم

 

               بيچاره كاغذارو تباه كنم

 

دل پاك كاغذرو

 

               بازم ميخوام سياه كنم

 

ستاره هارو ار آسمون

 

               يكي يكي  باز بچينم

 

بيچاره ماه رو

 

                با غصه هاش تنها كنم

 

 

 

نگاهم را به آسمان

 

                     به زلفي از خورشيد دوختم

 

كه شايد   كه شايد

 

                 خورشيدم را در خورشيد بيابم

 

به ابرها التماس كردم

 

                   تمنا كردم

 

                   كه بازدهند خورشيدم را

 

                           نگاه چشم به راهم را    

 

                                            عزيزم را

 

به باد تمنا كردم

 

              تا نفسي بويت آرد

 

                        ابرها با خود ببرد

 

با باران  گريستم

 

             كه شايد ابرهاي تيره

 

                   به رحم آيند و

 

                 بفهمند دلم ابري ست

 

                             نگاهم باراني ست

 

به پاي خاك افتادم

 

            كه خاك پاي تو باشم

 

                 كه شايد جزئي از راه توباشم

 

                            گوشه اي ازنگاه توباشم

 

                        

 

وقتي نيستي ستاره

 

مثل شبنم بي كاره

 

وقتي نيستي دل من

 

مثل خونه چه تاره

 

بيا برگرد به خونه

 

بزار قناري بخونه

 

شبم رنگي بگيره

 

مهتابم اينجا بمونه

 

وقتي نيستي ابر تيره

 

جاي ماه رو مي گيره

 

ديگه چي مونده ازم

 

چشمي كه به هيچ جا شده خيره

 

 

حسرت مي خورم

 

              كه چرا

 

                    نامه هايت را دريدم

 

آه مي كشم

 

           كه چرا

 

              چشمت را ز عكست بريدم

 

جاي آن

 

          گل سرخ

 

              در ديوان نگاهم خاليست

 

 

واي كه رد پاي

 

           دروغهايت در مسير

 

                           ذهنم باقيست

 

چه معصومانه

 

               نه   چقدر ابلهانه

 

 

ساخته بودم

 

           كلبه اي از عشق

 

                      در اين ويرانه

 

و مي فريفتم

 

           خويش را

 

                  در اين كاشانه

 

تو غول  صد رنگ

 

            ريا بودي و من

 

                     فرشته صداقت مي انگاشتمت

 

تو با تبرزيني از دروغ

 

                ريشه ام قطع ميكردي

 

و من ديوانه وارچون

 

             نهالي در قلبم مي كاشتمت

 

                        

 

 

غباري بيرحم

 

              برآينه اي تسليم

 

                             پوشيده بنشسته

 

زماني دراز

 

             بر عمر بي تقصير

 

                             ظالمانه بگذشته

 

آينه بس تيره و تار است

 

                           غرق در غبار

 

زمان ناپيداست چون شب

 

                                تيره و تار

 

صورت عمر پر خط و چروك است

 

     يعني زندگي تا بدين حد متروك است

 

جغدي شوم خودسر

 

                   در حال پرواز است

 

آسمان زندگي بي اختيار

 

                  جولنگه آن پرواز است

 

ونقطه اي كور كه

 

                    سرانجام اين بي آغازست

 

غبارها بر باد ميروند

 

      جغد شوم از حركت مي ايستد

 

                                وخشك مي شود

 

متروكه راه زندگي

 

                  پر از آشوب وغوغا ميشود

 

وآينه خرد و ريز ريز ميشود

 

                      آري

 

                                 زمان مي ايستد

 

و مرگ

 

                  از راه مي رسد

 

                      

 

 

من تو را خواستم

 

     من با عشق خود را آراستم

 

در وجودم وجودت را ساختم

 

     من تو را فرشته اي از

 

                          نسل خدا پنداشتم

 

ياد باد

 

         ايام رفته را

 

                          ياد باد

 

آن لحظه هاي مملو از

 

                     عشق گذشته را

 

                             ياد باد

 

سيب سرخ هوا در

 

            دستهاي از عشق پينه بسته را

 

                               يادباد

 

تابناك ستاره قرمز

 

                    كوچه دلدادگي و

 

 

يادهاي زيباي از

 

                      عشق خسته را

 

                                 ياد باد

 

                     

 

نفرين بر آن

                      چشمان پرريا

 

نفرين بر آن

                     عشق پوشالين بيوفا

 

نفرين بر آن

                     دستي كه لرزاند

 

                         دلي را فقط با يك نگاه

 

نفرين بر دروغ

 

             كه هر چه كرد او كرد

 

                                        از جفا

 

 

                 

| +| نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1385 توسط مروارید  |   |  ارسال به دوستان
 
| +| نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1385 توسط مروارید  |   |  ارسال به دوستان
 
بيتوته کوتاهی ست جهان

.در فاصله ی گناه و دروغ

خورشيد

همچون دشنامی برمی آيد

و روز

.شرمساری جبران ناپذيری ست

آه

پيش از آن که در اشک غرقه شوم

.چيزی بگو

درختان

جهل معصيبت بار نياکانند

و نسيم

.وسوسه ای نابکار

مهتاب پاييزی

.کفری ست که جهان را می آلايد

چيزی بگو

پيش از آن که در اشک غرقه شوم

چيزی بگو
.
.
.

هر دريچه ی نغر

.به چشم انداز عقوبتی می گشايد

عشق

رطوبت چندش انگيز پلشتی ست

و آسمان

سرپناهی

تا بر خاک بنشينی و

بر سرنوشت خويش

گريه ساز کني

...آه

پيش از آن که در اشک غرقه شوم

چيزی بگوی

.هرچه باشد

چشمه ها

ازتابوت می جوشند

و سوگواران

.ژوليده آبروی جهانند

عصمت به آينه مفروش

.که فاجران نيازمند ترانند

خامش منشين

...خدارا

پيش از آن که در اشک غرقه شوم

از عشق

!چيزی بگو

















اگر يک فرد انسان واحد ۱ بود

آيا باز ۱ با ۱ برابر بود؟
.
.
.


















هرگز از مرگ نهراسيده ام

اگرچه دستانش , از ابتذال شکننده تر بود

هراس من, باری همه از مردن در سرزمينی ست

که مزد گورکن , از آزادی آدمی افزون باشد

جستن

يافتن

و آنگاه به اختيار برگزيدن

و از خويشتن خويش بارويی پی افکندن

اگر مرگ را از اين همه ارزشی بيشتر باشد

حاشا

حاشا

که هرگز از مرگ هراسیده باشم

















وارطان! بهارخنده زد و ارغوان شكفت

در خانه، زير پنجره گل داد ياس پير

دست از گمان بدار

با مرگ نحس پنجه ميفكن

بودن به از نبود شدن، خاصه در بهار

وارطان سخن نگفت

سرافراز
دندان خشم بر جگر خسته بست رفت

وارطان! سخن بگو

مرغ سكوت، جوجه مرگي فجيع را
در آشيان به بيضه نشسته است

وارطان سخن نگفت

چو خورشيد
از تيرگي بر آمد و در خون نشست و رفت

وارطان سخن نگفت

وارطان ستاره بود

يك دم درين ظلام درخشيد و جست و رفت

وارطان سخن نگفت

وارطان بنفشه بود

گل داد و
مژده داد: زمستان شكست

و

رفت

.
.
.

(...به ياد وارطان سالاخانيان)

















اگر که بیهوده زیباست شب

برای چه زیباست شب؟

برای که زیباست؟

شب و رود بي انحناي ستارگان که سرد می گذرد

و سوگواران دراز گیسو بر دو جانب رود

يادآورد کدام خاطره را با قصيده ی

نفس گیر غوکان تعزیتی می کنند؟

به هنگامی که هر سپیده به صدای

هم آواز دوازده گلوله سوراخ می شود

اگر که بیهوده زیباست شب

برای که زیباست شب؟

برای چه زیباست؟

















اشک رازيست,لبخند رازيست,عشق رازيست

اشک آن شب لبخند عشقم بود

قصه نيستم که بگويی

نغمه نيستم که بخوانی

صدا نيستم که بشنوی

يا چيزی چنان که ببينی

يا چيزی چنان که بدانی

من درد مشترکم,مرا فرياد کن

درخت با جنگل سخن ميگويد

علف با صحرا

ستاره با کهکشان

و من با تو سخن می گويم

نام ات را به من بگو

دست ات را به من بده

حرفت را به من بگو

قلبت را به من بده

من ريشه های تو را دريافته ام

با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام

و دستان ات با دستان من آشناست

در خلوت روشن با تو گريسته ام

برای خاطر زندگان

و در گورستان تاريک با تو خوانده ام

زيباترين سرودها را

زيرا که مردگان اين سال

عاشق ترين زندگان بوده اند

دست ات را به من بده

دست های تو با من آشناست

ای دير يافته با تو سخن می گويم

به سان ابر که با توفان

به سان علف که با صحرا

به سان باران که با دريا

به سان پرنده که با بهار

به سان درخت که با جنگل سخن می گويد

زيرا که من

ريشه های تو را دريافته ام

زيرا که صدای من

با صدای تو آشناست

















قومی متفکرند اندر ره دين

قومی به گمان فتاده در راه يقين

می ترسم از آن که بانگ برآيد روزی

کی بی خبرم,راه نه آن است و نه اين
| +| نوشته شده در  جمعه هجدهم فروردین 1385 توسط مروارید  |   |  ارسال به دوستان
 
dobare delam vase ghorbate cheshmat tange

dobare in dele divoen vasat del tange

vaghte az to khoondane setareie taraneham

esme to baraie man ghashang tariin ahange

bi to iek paraneie asiire bi parvazam

ba to aama miresam be gholeie avazam

 

ashke man pirhane to tar karde
hame ja atre to pichide vali
del dige ghorbato bavar karde

mese on parandeie shekaste ball
dele man bade to divoone shode

ba to bigharare vo bi to bighare
dele man rast rasty divoone shode

emshabam mione in khaterehaye sardam
bi ramagh donbale on hadesei migardam
ke nafahmidamo key koja toro azam gereft
daste to joda shodo negaheto gom kardam

chera bayad vaghty khoneie delet matrooke
vase dar zadan donbale iek bahoone gasht

vaghty rah nadare cheshmam be harime ghalbe to
chejoori mishe peie ie forsate dobare gashtt???

| +| نوشته شده در  جمعه هجدهم فروردین 1385 توسط مروارید  |   |  ارسال به دوستان
 
Delam Gereft Ey ham nafas param shekast to in ghafas
to in ghobar to in sokot
ch ebisedast nafas nafas
az in namehrabooni ha daram az ghoseh mimiram
rafigheh rozeh tanhaee y erooz dastato migiram
to in shab geryeh mitoni panahe hegh hegham bashi
to ey ham zadeh ham khoneh chi mishe ashegham bashi
| +| نوشته شده در  جمعه هجدهم فروردین 1385 توسط مروارید  |   |  ارسال به دوستان
 

اي كه بي تو خودم رو تك و تنها مي‌بينم
هرجا كه پا مي‌ذارم تو رو اونجا مي‌بينم
يادمه چشم‌هاي تو پر درد و غصه بود
قصه غربت تو قد صد تا قصه بود

ياد تو هرجا كه هستم با منه
داره عمر من رو آتيش مي‌زنه

تو برام خورشيد بودي توي اين دنياي سرد
گونه‌هاي خيسم رو دستهاي تو پاك مي‌كرد
حالا اون دستها كجاست اون دوتا دستهاي خوب
چرا بي‌صدا شده لب قصه‌هاي خوب
من كه باور ندارم اونهمه خاطره مرد
عاشق آسمونها پشت يك پنجره مرد
آسمون سنگي شده خدا انگار خوابيده
انگار از اون بالاها گريه‌هام رو نديده

ياد تو هرجا كه هستم با منه
داره عمر من رو آتيش مي‌زنه

ياد تو هرجا كه هستم با منه
داره عمر من رو آتيش مي‌زنه

ياد تو هرجا كه هستم با منه
داره عمر من رو آتيش مي‌زنه

| +| نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم فروردین 1385 توسط مروارید  |   |  ارسال به دوستان
 
 

تو برايم گرمايي گرمتر از صداقت داری

                        - و تو برايم عشقي

تو گرم و زيبا و فريبنده هستي

                         و تو شهد ماندگاري را

      - در وجودت جاودانه داري

تو غروري

           - غروري خالصانه تر از تواضع 

| +| نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم فروردین 1385 توسط مروارید  |   |  ارسال به دوستان
 
من و تو


خداوندا به هر کس که دوستش مي داري بياموز که عشق بهتر است از زندگي

 و به هر کس که دوست ترش مي داري بچشان...

 که دوست داشتن از عشق بهتر است

:

مرو كه دردمرا با نگاه چاره كني

بخند تا كه شبم را پر از ستاره كني

تبسم تو دلم را ستاره باران كرد

رسم به ماه اگر خندهٌ دوباره كني

به دانه دانه اشکم نگاه كن اي ماه

كه از ستاره فزون است اگر شماره كني

به عشق در برت آيم اگر اجازه دهي

به شوق، جان بسپارم اگر اشاره كني

عقيق بوسه به لبهاي من، نگين وفاست

نهم به لالهٌ گوشت كه گوشواره كني

 

| +| نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم فروردین 1385 توسط مروارید  |   |  ارسال به دوستان
 

تحمل کردن زیباست

اگر قرار باشد روزی به تو برسم

انتظار آسان است

اگر قرار باشد دوباره تو رو ببینم

زندگی شیرین است

اگر قرار باشد مزه دستای تو رو بچشم

مشکلات حل میشود

اگر قرار باشد روزی به پای تو بمیرم

اشک ها همه به لبخند تبدیل میشود

اگر قرار باشد تو رو یک بار ببوسم

و لبخند ها دوباره به اشک

فقط اگر ببینم خیال رفتن داری

اما دوستت دارم

از پشت این همه فاصله

از پشت این همه حرف

| +| نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم فروردین 1385 توسط مروارید  |   |  ارسال به دوستان
 

| +| نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم فروردین 1385 توسط مروارید  |   |  ارسال به دوستان
 

خواستم عشق رو تو دستام بگيرم،

ولي جا نشد

پس گذاشتمش تو جيبم، ولي جا نشد

در كيفمو باز كردم  ،ولي جا نشد

تصميم گرفتم ببرمش تو اتاق ، ولي جا نشد

بنابراين يه خونه براش گرفتم، ولي جا نشد

با خودم گفتم يه باغ ! آره ! ولي جا نشد

پس گذاشتمش تو قلبم ، حالا جاش ، خوبه خوبه

تازه ميفهمم اين كه ميگن

دل آدمي ميتونه از دنيا هم بزرگتر باشه يعني  چي

| +| نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم فروردین 1385 توسط مروارید  |   |  ارسال به دوستان
 
<**************************************** All of the codes of this weblog ****************************************> ******************************************* ************************************************ ************************************************